Rapper

Hij lijkt zo onbenaderbaar…

Altijd met die pet op zijn hoofd, half verstopt achter de klep. Altijd half in de verdediging, half in de aanval. “Ja maar, als hij nou…” “Je moet toch begrijpen dat ik…” Duizenden redenen waarom hij zus of zo. Een hesje met het embleem van een motorbende aan, ogen half gesloten of achter een zonnebril.

Emoties? Welnee, dat is voor watjes (al gebruikt hij zelf daarvoor een heel andere term). Gevoelens? Dat is niks voor een vent en nog gevaarlijk ook, want ze pakken je toch alleen maar terug…  Vanachter de klep van zijn pet en zijn zonnebril zie ik dat zijn ogen mij volgen, kijkend of ik doe wat ik zeg en zeg wat ik doe. Continu op zoek naar dingen die niet kloppen, naar bevestiging van zijn wantrouwen.

En dan stapt hij op een gegeven moment bij me in de auto, want het is zijn beurt om mee te gaan boodschappen doen. Ik zet de radio aan, en Eminem schalt door de luidsprekers. Een tikkie te hard, omdat ik wel van lekkere muziek met een stevige beat en nog steviger tekst hou. “Muziek van je kinderen, zeker” mompelt hij half verstaanbaar. “Nee, muziek van mij. Ik hou wel van een goede rapper.  Zijn manier van rappen, de woorden die hij gebruikt, ik vind het fantastisch”. “Jij? Op jouw leeftijd?” (Tja, 52 is voor sommigen ook gewoon stokoud, natuurlijk…) “Ja. Ik. Tupac is ook zo’n goede”

Verbijsterd kijkt hij me aan, zegt er eigenlijk weinig over. Maar ik merk dat hij, weer vanonder zijn pet en vanachter zijn zonnebril, naar me blijft kijken. En ik hoor de raderen in zijn hoofd draaien.

Later die avond komt hij naar me toe en duwt zijn mobiel onder mijn neus met de woorden: “lees dit eens?” Ik kijk hem aan en vraag: “heb jij dit geschreven?” Hij bevestigt dit en vult aan door te vertellen dat hij al jaren raps schrijft. Gespannen duikt hij op de bank om mijn reactie in de gaten te houden. Ik begin te lezen om mezelf vervolgens bijna te verliezen in alle verdriet, strijd en kwaadheid die ik in de woorden lees. De pijn, de verlorenheid, de hopeloosheid. Ik kijk naar de bank en zie in plaats van dat stoere en ongenaakbare bendelid een gevoelig, gekwetst en in hopeloosheid verloren mens. Ik lees, en lees het nog eens.  Hij houdt het niet uit en zegt: ” ‘is niks, zeker” “Ik vind het mooi, maar ook heel verdrietig” zeg ik, uit alle macht proberend grip te houden op mijn eigen emoties.  Ik ga naast hem op de bank zitten en we praten over wat er staat, maar vooral ook over wat er niet staat.

Mijn dienst is al even voorbij als ik de deur uitstap. Ik draai me om en zwaai naar hem, in het volle besef dat hij en ik door de taal van de muziek ook een nieuwe taal gevonden hebben om met elkaar te praten…

 

2 thoughts on “Rapper”

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met (verplicht).

top

Deze content wordt niet getoond door je cookie voorkeuren. Accepteer cookies om deze content te zien.

Deze website maakt gebruik van cookies om je een zo goed mogelijke gebruikerservaring te geven. Ga hiermee akkoord door op accepteren te clicken. Je kunt ze ook afwijzen. Dan blijft de site gewoon werken (maar mogelijk niet optimaal).